Chronologie

2016 2016 gaat verder op dezelfde voet waarmee ik 2015 afsloot. Iedere week verkoop ik wel een schilderij en ik heb meer opdrachten uitstaan dan ik in een kwartaal kan voltooien. Volkomen zorgenloos kan ik iedere ochtend mijn palet opmaken en mijn kwasten selecteren. Er wordt veel gefloten tijdens het werk. Mooier wordt het leven niet. Ik realiseer me dat het kunstenaarsbestaan er een van pieken en dalen is en dat dit duidelijk een piek is die ik niet ongemerkt voorbij mag laten gaan.

Met de gezondheid gaat het echter minder. Een onschuldig plekje in mijn nek blijkt huidkanker. Aanvankelijk lijkt deze eenvoudig te verwijderen met een lasertherapie maar de resultaten daarvan vallen tegen. Een operatie is noodzakelijk, deze blijkt niet voldoende en er zijn enkele uitzaaiingen en eilandjes huidkanker achtergebleven. Hoewel het om een relatief onschuldige basaalcelcarcinoom gaat blijkt een tweede ingreep noodzakelijk. Schertsend merk ik vaak op dat ik als Feyenoordsupporter wel ergere dingen heb meegemaakt maar het drukt mijn gemoed wel degelijk. De dokters bezweren me dat ik me geen zorgen hoef te maken maar lijken telkens de ernst van de situatie te onderschatten. Een quote uit de jaren tachtig film "The Firm" drijft regelmatig naar boven: "I get paid being suspicious when there is nothing to be suspicious about." Pas bij de derde ingreep wordt de huidkanker geheel verwijderd, toch een opluchting. Samen met het trieste feit dat een goede vriend van me ernstig ziek is doet het me besluiten om mee te zwemmen met Swim to Fight Cancer 015 om geld in te zamelen voor het onderzoek naar kanker. Het wordt een schitterende, louterende ervaring. Ik haal meer dan vijf duizend euro op voor het goede doel, een van de weinige prestaties de afgelopen tien jaar waar ik werkelijk trots op ben.

Ondertussen wordt de eerste heipaal in de grond geslagen van ons nieuwe huis in Park zestienhoven. Een bijzondere gebeurtenis, heel onwerkelijk om op een graslandje te lopen waar in 12 maanden je huis zal staan. Met pijn in het hart zullen we het charmante maar krappe jaren dertig huis waar onze dochters zijn geboren en opgegroeid verlaten. Eind 2016 krijg ik de sleutels. Ik besef me terdege dat ik in dit huis de beste jaren van mijn leven heb meegemaakt. Ik heb er mijn kinderen geboren zien worden en opgroeien tot tieners, ik ben er begonnen met mijn levensdroom, de galerie, ik heb er nierkanker gekregen en overwonnen, ik heb erFeyenoord de UEFA cup zien winnen. Ondanks een lekkage op de open dag is het oude huis binnen een oogwenk verkocht.

De Museumnacht indertussen gaat op de schop. Na zes succesvolle edities mag er wel eens het een en ander veranderen om het voor de bezoeker en het organisatieteam spannend te houden. We zijn meer gaan programmeren op minder locaties, daar komt het in het kort op neer. Ook de vormgeving, kaartverkoop, social media, passe-partouts, programmaboekje gaan op de schop. Het is gelukkig niet zonder resultaat, de Museumnacht trekt weer meer dan 3000 bezoekers en kan vooral weer rekening op het enthousiasme van de bezoekers.

2015 Met een aantal mooie opdrachten op zak en vol inspiratie over de nieuwe ingeslagen weg begint het jaar met de nodige gemoedsrust. Dat is wel eens anders geweest de afgelopen jaren. Het feit dat mijn nieuwe werk goed verkoopt draagt daar zeker aan bij. Op zondag 15 februari kan ik enkele van mijn interventions tentoonstellen tijdens de openingsexpositie van het nieuwe Prinsenkwartier, een samengaan van HYPO, Kadmium en Museum Het Prinsenhof. Een hele eer en een leerzame ervaring bovendien.

De nieuwe weg die ik heb ingeslagen blijkt tot een enorme productie te inspireren. Ik maak de eerste helft van 2015 net zo veel schilderen als heel 2014, het productiefste jaar tot dan toe. De resultaten van deze inspiratie explosie zullen getoond worden tijdens Mixed Zone op zondag 13 september. Daar zal andere het werk No More Satisfaction in 015 te zien zijn, met op de achtergrond alle facetten van het nagenoeg failliet verklaarde Delft. Het werk deed in Juli een hoop stof opwaaien en haalde alle kranten in Delft en omstreken. Naast mijn Intervention maak ik ook ruimte voor enkele nieuwe en abstracte werken. Onverkoopbaar maar ik vind zelf dat ze een raadselachtige schoonheid bevatten. Ze zijn gemaakt van oude gebruiksvoorwerpen die ik op mijn zoektocht naar oude schilderijtje tegen ben gekomen. Schoonhoven meets Piekfijn.

Al sinds de start van mijn galerie in 2006 heeft Vermeer mij geïnspireerd tot een stroom aan kunstwerken. Vooral het meisje met de parel blijkt een onuitputtelijke bron van inspiratie. In samenwerking met mijn Chinese kunstenaars maak ik vele verschillende versies: met beugel, met gasmasker, met ooglapje, min of meer normaal. Daarnaast maak ik zelf ook regelmatig nieuwe varianten, waaronder een pixelachtige versie gemaakt van blokjes sloophout, een meisje met parel dat volledig uit de letters Johannes Vermeer bestaat en een uitgeveegde, donkere interpretatie in de stijl van Gerhard Richter. In 9 jaar tijd maak en verkoop ik bijna 100 werken die geïnspireerd zijn op het werk van Vermeer. Een bijzondere prestatie, zeker tegen het licht van de grootste economische crisis in 80 jaar. Op vrijdag 6 november, tijdens de Museumnacht, wordt in het Vermeercentrum de tentoonstelling "Ver min of meer" geopend met een overzicht van alle op Vermeer geinspireerde werken. Opnieuw voel ik mij vereerd.

2015 zal uiteindelijk het meest productieve jaar in mijn kunstenaarsleven tot dan toe worden, met ruime afstand. Ook de verkoop stijgt tot ongekende hoogte. Er worden maar liefst 53 werken verkocht, oftwel meer dan 1 per week. Een gemiddelde waarvan ik mij serieus moet afvragen of ik het ooit nog ga halen. Ik loop over van inspiratie en in een paar tandenstokers of een gescheurde vuilniszak zie ik onmiddellijk mogelijkheden voor een kunstwerk. Ik werk en leef als in een droom.

Ook de mini arts, kleine ontwerpjes in dikke gouden lijstjes slaan enorm aan. Naast toeristen en Delftenaren zijn ook steeds meer bedrijven geinteresseerd in deze charmante kleinoden. Ze vliegen als warme broodjes over de toonbank.

Ik twijfel enige maanden of ik verder zal gaan met de Museumnacht Delft. Ik organiseer dit evenement alweer vijf jaar en ik denk wel eens dat het voor de Museumnacht beter zou zijn als ik het stokje aan een ander over zou dragen. Ook voor mijzelf zou een nieuwe uitdaging geen kwaad kunnen. Ik zoek oriënteer me op diverse andere projecten en solliciteer een paar keer maar kan niets vinden wat ook maar in de buurt komt van de voldoening die de Museumnacht me geeft. Ik hak in april de knoop door en besluit met veel plezier er nog minstens een jaar aan vast te plakken.

2014 Wederom lijkt het tij in de winter te keren. Ik krijg een stroom opdrachten zoals ik die nog niet eerder heb meegemaakt. 17 achtereenvolgende opdrachten voor in totaal 25 kunstwerken, een persoonlijk record. Voor het eerst in vijf jaar tijd stijgen de prijzen van mijn kunstwerken, na jaren van noodgedwongen prijsdalingen. Ook in aantallen verkochte werken wordt 2014 bijzonder, er worden liefst 42 kunstwerken verkocht in de galerie. Halverwege januari hak ik de knoop door en teken voor drie nieuwe jaren aan de Nieuwe Langendijk. Het voelt alsof er een last van mijn schouders is afgenomen. Ik kan in mijn geliefde Delft blijven werken. IK BLIJF!

Mijn werkplek blijft dezelfde maar de aard van mijn werk verandert. Wie niet bezig is geboren te worden is bezig om te sterven. Steeds vaker laat ik mij inspireren door oude voorwerpen die ik door er een kleine draai aan te geven nieuw leven in blaas. Bij oude schoolborden vervang ik een of meerdere plaatjes, op oude schilderijtjes voeg ik details toe. Zelfs televisies worden in tweeën gezaagd om te dienen als raamwerk voor een nieuw kunstwerk. Voor het eerst maak ik mijn eerste stappen in de richting van de meubelbouw. Van een oude Philipsradio maak ik een plantenboek en een Philips Bellini televisie wordt omgetoverd in een verrijdbaar boekenkastje. De vruchten van al deze ingrepen worden getoond tijdens de expositie: "Interventions" op zondag 13 april. Mijn nieuwe stijl slaat goed aan.

De plannen om een Museumnacht te organiseren in Schiedam worden aanvankelijk nieuw leven in geblazen. Samen met een productiebedrijf uit Schiedam probeer ik om in 2015 de Museumnacht ook daar van de grond te krijgen. De Museumnacht in Delft schrokt echter door onderbezetting zoveel van mijn tijd en energie op dat we niet tijdig met de voorbereidingen in Schiedam kunnen beginnen. De meter moet bovendien diep in het rood om de Museumnacht in Delft te volbrengen. Ik hak dit jaar een tweede belangrijke knoop door: ik moet helaas afzien van mijn plannen in Schiedam.

2013 De laatste maanden van 2012 waren de beste sinds het uitbreken van de kredietcrisis en ook in de eerste maanden van het nieuwe jaar verkoop ik goed en heb ik een aardig aantal opdrachten uit staan. Er komen artikelen in het AD, de Telegraaf en Art Alert plaatst mijn portret van Willem Alexander op de cover van hun blad. Ik merk echter meer en meer dat ik er meer moeite mee krijg als mensen over mijn schouder meekijken. De belangstellend is vleiend en inspirerend maar het houdt me ook van mijn werk en verstoort mijn concentratie. Ik kan geen kwartier werken zonder dat er iemand binnen stapt. Bovendien erger ik me aan alle boze blikken en onbeschofte opmerkingen die soms naar binnen geworpen worden. Bij tijd en wijle mis ik de productieve rust van de Lange Geer.

Op zondag 21 april staat een bijzondere expositie gepland. Suzanne Liem en ik zijn beiden geinspireerd door het fenomeen Kermis. Wij hebben in 2012 samen een aantal kermissen bezocht. Zij heeft een aantal fenomenale foto's gemaakt, ik heb een aantal boeiende kunstwerken geschilderd. Het resultaat van onze gezamenlijke fascinatie is te zien zijn tijdens de expositie "Kermis!". Het wordt een prachtige tentoonstelling waar veel mensen op af en komen en we bijzonder veel enthousiaste reacties op krijgen. We verkopen echter meer suikerspinnen dan kunstwerken, jammer genoeg. Het is de opmaat voor een de slechtste zomer sinds ik begonnen ben met de galerie. Ik voel in alle zwaarte de crisis op mijn schouders drukken. Ik verkoop twee maanden vrijwel niets, een treurig unicum. Ik worstel met mijzelf en mijn kunstenaarschap. Twijfel hoort bij het kunstenaarsbestaan en biedt voedingsgrond voor de toekomst maar op het moment zelf is het niet makkelijk. Ik speel met de gedachte om te verhuizen naar Schiedam omdat ik daar een veel goedkoper atelier kan huren. Bovendien heb ik vergevorderde plannen om in Schiedam ook een Museumnacht van de grond te krijgen. De plannen worden echter op het allerlaatste moment afgeblazen omdat de gemeente Schiedam niet tijdig een beslissing kan nemen. De plannen gaan in de ijskast tot 2014.

De Museumnacht Delft wordt wederom goed bezocht, de bezoekers aantallen van dit evenement stijgen gestaag. Vooral het draagvlak binnen de Delftse Samenleving wordt steeds groter, Het lijkt alsof iedereen mee wil doen aan de Museumnacht.

2012 Op de Lange Geer had ik wel eens het gevoel dat er een gif-gas ramp was geweest maar dat niemand de moeite had genomen mij te waarschuwen. Vooral in de winter kon het er uitgestorven zijn. De spaarzame bezoekers die binnen kwamen waaien maakten een verdwaalde, soms zelfs verwilderde indruk. Op de Nieuwe Langendijk is er veel meer loop. Gemiddeld genomen krijg ik net zo veel mensen per dag binnen als per week op mijn vorige stek. Met de nieuwe aanloop en mijn nieuwe werkwijze stromen in de zomer van 2011 ook nieuwe opdrachten binnen, meer dan ik er ooit heb gehad. Aan vrij werk kom ik nauwelijks toe. Mijn schilderijen worden soms enkele maanden vooruit gepland. Het gaat de tweede helft van 2011 zo goed dat een nieuwe crisis welhaast niet kan uitblijven. In de winter van 2012 droogt de stroom opdrachten langzaam maar zeker op en het voorjaar en de zomer van 2012 zijn ongekend miserabel. Bezoekers zijn er genoeg maar ze houden onverbiddelijk de hand op de knip. Het kunstenaarsbestaan bestaat uit pieken en dalen maar de vraag dringt zich meer en meer op of de pieken wel hoog genoeg zijn om voor de dalen te compenseren.

Op zondag 18 maart exposeert mijn goede vriend Marco de Valero, alias DVJ SYNCMAN, zijn nieuwste werken in mijn galerie. Marco bevriest delen uit zijn VJ werk en drukt deze vervolgens op dibond met een acrylaatlaag. Het resultaat zijn hypermoderne en krachtige kunstwerken waar de energie vanaf spat. Tijdens de expositie is zijn videowerk te zien zijn door een videobril. Het is mooi om te zien hoe een jarenlange vriendschap uitmondt in deze bijzondere samenwerking. Het is voor ons beiden een noviteit: voor hem de eerste solo-expositie, voor mij is het voor het eerst dat er werk van een ander hangt. De expositie is een succes, er worden de nodige werken verkocht en er zijn veel enthousiaste bezoekers. Vanaf nu zal ik minstens een keer per jaar een expositie plannen van een andere kunstenaar.

In de zomer van 2012 bezoek ik voor het eerst mijn kunstenaars in China, met wie ik al zo lang een vruchtbare samenwerking heb. Het wordt een onvergetelijke en inspirerende ervaring. Vooral de puurheid en de gastvrijheid van de mensen zal me lang bij blijven. Maar ook de werklust. Mijn tussenpersoon in China bleek even oud te zijn als ik, een galerie te hebben waar hij in de etalage schildert, net als ik. Hij heeft twee kinderen, net als ik en kon de humor in mijn werken erg waarderen. Het grote verschil waren de openingstijden van onze galeries. Die van hem bleek zeven dagen per week geopend van 09:00 tot 23:00. Alleen tijdens Chinees Nieuwjaar was zijn galerie twee dagen gesloten. Ik heb me sindsdien voorgenomen nooit meer te klagen over mijn lange werkdagen. De resultaten van deze bijzondere samenwerking zijn te zien tijdens de exposite "Made in China IV" op zondag 30 september. Na deze expositie lijkt het tij enigzins te keren en trekt de verkoop aan.

2011 Op zaterdag 8 januari laat ik tijdens een solo expositie in Kunsthuis 18 in Naaldwijk enkele vruchten van mijn nieuwe werkwijze zien. Ik laat mijn computerontwerpen op doek drukken, waar ik vervolgens weer overheen schilder. Op deze wijze ontstaan intrigerende kunstwerken waarvan moeilijk te zeggen valt welk deel geschilderd is en welk deel uit de computer komt. Het tragisch realisme dat me kenmerkt komt in ieder werk onmiskenbaar boven drijven. Ik weet de mogelijkheden die de computer biedt steeds beter te benutten. De deels digitale kunstwerken maken de tongen los tijdens de expo. In mijn galerie merk ik dat de aantrekkelijk geprijsde werken goed verkopen. De kredietcrisis is nog niet helemaal voorbij, maar ik lijk het ergste achter de rug te hebben.

Ik neem het zware besluit om mijn geliefde atelier en galerie aan de Lange Geer te verlaten. De aanloop was al gering aan de Lange Geer maar met de verbouwingen aan de Capelse brug en Sebastiaanbrug in het vooruitzicht, de nabijheid van de Ontspoorzone, het aanstaande vertrek van het Legermuseum en de toekomstige verkeerssituatie maken het een vervelende maar geen moeilijke beslissing. Mijn oog valt op een leuk pand aan de Nieuwe Langendijk 10. Uitstekend bereikbaar en de Koepoortgarage op slechts 3 minuten lopen. De Grote Markt is nog dichterbij. De Nieuwe Langendijk is een gezellige en gevarieerde winkelstraat waar veel toekomst in zit. In de eerste week van mei ga ik verhuizen. De feestelijke openingsexpositie Galerie de Kunstkop 2.0 staat gepland op zondag 5 juni..

Op vrijdag 28 oktober wordt de tweede Museumnacht Delft georganiseerd. Groter, beter en verrassender dan de eerste editie. Er wordt een stichting opgericht ter ondersteuning van de Museumnacht. We zijn duidelijk de kinderschoenen ontgroeit. Toch droom ik voor aanvang van de museumnacht regelmatig dat ik tijdens de Museumnacht Delft alleen met mijn moeder door de volkomen verlaten straten van Delft zwerf. De duisternis licht slechts op door de flikkerende lichten van onze passe-partouts, onze stappen weerkaatsen hol in de nacht..

2010 Na enkele weken met een campervan door een waarlijk paradijs te hebben gereden valt het niet mee om weer terug te komen in ons grijze kikkerland. Het is ijzig koud, de dagen zijn kort, de gezichten lang en de galerie is bedekt met een dikke laag sneeuw en ijs. Vol goede moed en frisse energie pak ik echter de penselen weer op en begin gelijk aan een schilderij, waar de gemiddelde 1.40 meter lange, met as beschilderde, in een eucalyptus boom wonende hardcore Aboriginal met woeste krullenbol zich niet voor zou hoeven schamen. Het is het eerste abstracte werk dat ik in jaren maak en het is gelijk raak. Er zitten invloeden in van Aboriginal kunst maar er zijn ook duidelijke raakvlakken met mijn eerdere werk: het minitieuze, de kleuren en het ritme. Er zit zelfs een vleugje humor in, maar dan op een abstracte manier. Op mijn expositie “No Worries Mate”van zondag 25 april zijn enkele van deze op Down Under geïnspireerde kunstwerken te zien.
Voor het zover is vindt er een verschrikkelijk catastrofe plaats in Haïti. Mogelijk honderdduizend slachtoffers worden onder het puin begraven. Het verhaal van een man die zijn tweeling onder het puin van zijn huis wel hoorde roepen, maar ondanks wanhopige pogingen niet kon vinden, doet me besluiten dat ik iets moet doen. Samen met 10 andere Delftse kunstenaars organiseer ik de gezamenlijke expositie "11 voor Giro 555". Voor het eerst worden de muren gevuld met kunstwerken van anderen. De expositie is een succes. Het wordt een gezellig drukke dag waarbij meer dan twee duizend euro wordt opgehaald voor het goede doel. Het voelt goed om me weer eens in te zetten voor iemand anders dan mijzelf.

Op 5 november komt opnieuw een droom in vervulling: samen met Nina Voets organiseer ik de eerste Museumnacht Delft. Al in 2007 ben ik begonnen met de culturele instanties in Delft warm te maken voor een museumnacht, maar pas in 2010 is er voldoende draagvlak en middelen. De avond wordt ondanks het erbarmelijke weer een stormachtig succes. Ruim 2500 bezoekers zorgen voor een onvergetelijke culturele avond. Bijna alle galeries geven aan nooit meer bezoekers te hebben gehad op een dag. Het heeft me vier maanden fulltime werken gekost. Een mooie en leerzame klus maar ik ben blij als het voorbij is en ik me weer kan concentreren op het schilderen.

2009 Je kunt de klok er op gelijk zetten: op het moment dat je de schilderijen niet aangesleept krijgt en je tot je verbijstering moet constateren dat de galerie als een trein loopt slaat plotseling het fenomeen Kredietcrisis toe. De eerste drie maanden van het jaar merk ik er nog weinig van maar daarna deel ik ook mee in de mondiale malaise. Het kopen van schilderijen heeft even geen prioriteit bij de mensen. De omzet is mager, zeker in vergelijking met vorig jaar. Mijn plezier in het schilderen heeft er echter niet onder geleden. Bovendien zitten er ook voordelen aan. Na 2008 was mijn voorraad schilderijen flink uitgedund, zodanig dat ik nauwelijks voldoende schilderijen had om op te hangen in mijn galerie. Dat probleem is voorlopig opgelost. Het schept ook de ruimte om een andere droom te realiseren die ik al jaren heb. In november en december van 2009 trek ik samen met mijn gezin enkele weken met een campervan door Australië en Nieuw-Zeeland. Een overweldigende ervaring, die zeker zijn sporen zal achterlaten in mijn werk. Vooral de kunst van de Aboriginals, met wie ik werkelijk niets gemeen heb, boeit me mateloos. Als kunstenaar en als mens zal ik groeien van deze reis.

2008 Het jaar 2008 begint rampzalig. Volkomen onverwachts wordt er een kwaadaardig kankergezwel gevonden in mijn rechternier. Aanvankelijk vreest men dat het ook in mijn longen en lymfeklieren zit. Met name de grootte baart veel zorgen, 6 x 7 cm meet het monster. Vooral de gedachte dat mijn dochters mogelijk op zullen groeien zonder hun vader is onverdraagbaar. Op 28 januari wordt mijn rechternier verwijderd. Tot mijn grote opluchting blijken er geen uitzaaiingen te zijn. De doktoren schatten de kans dat de kanker ooit terug komt op 14%. As good as it gets zeg maar. In april geef ik alweer een nieuwe expositie maar het geestelijke en lichamelijke herstel, vordert langzaam. Zeker een half jaar lang worstel ik met mijzelf en mijn lichaam. Ik ben snel vermoeid en lijk soms een vreemdeling voor mijzelf. Maar ieder nadeel heeft een voordeel: tot dusver is 2008 wat schilderen betreft een van mijn beste jaren. Sinds mijn operatie is het menes en geef ik alles wat ik in me heb. Ik experimenteer met nieuwe stijlen, nieuwe materialen en nieuwe vormen. Ik schilder alsof de duivel me op de hielen zit. Ik maak een serie revolutionaire schilderijen van mensen uit de jaren 50 met 3D brilletjes die in een bioscoop zitten. Ze lijken iets in mij te zien waarvan ik zelf geen weet heb en deinzen verschrikt terug. Ook in mijn normale werk treedt een subtiele verdieping op. Ik verkoop in de tweede helft van 2008 dan ook zoveel schilderijen dat ik met een geheel nieuw probleem kom te zitten: ik houd geen kunstwerken meer over. Wat moet ik nog aan de muren van de galerie hangen? Maandenlang hangen er vooral verkochte en gereserveerde werken. Een luxeprobleem misschien, maar geen groter probleem dan een luxeprobleem. Let maar op voetbaltrainers: als ze zelfverzekerd beginnen te wauwelen over luxeproblemen omdat ze meerdere spelers voor één positie hebben, staan ze aan de vooravond van een dramatische terugval. Toch vervult het feit dat ik nu kan leven van datgene wat ik liefste doe me vooral met grote dankbaarheid.

2007 De openingsexpositie wordt druk bezocht en is een groot succes. Het merendeel van de geëxposeerde doeken wordt verkocht. Voor mij is het opnieuw een droom die uitkomt. Het jaar 2007 verloopt sowieso succesvol. Ik krijg veel opdrachten en er worden veel schilderijen verkocht. Ook mijn Chinese kunstwerken lopen goed. Er verschijnen regelmatig artikelen in de (regionale) kranten en tijdschriften. Mijn expositie "Made in China" haalt zelfs de voorpagina van de AD/ Haagse Courant. Ik ga iedere dag fluitend naar mijn werk. Ik realiseer me ten volle dat ik een bevoorrecht leven heb. Nooit eerder in mijn leven heb ik het gevoel gehad mijn talenten zo volledig te benutten. Het valt alleen niet altijd mee om mijn tijd te verdelen tussen de galerie en mijn gezin. Er blijven weinig vrije uren over en het is hard werken. Ook moet ik wennen aan de nieuwe ruimte en mijn nieuwe rol als galeriehouder. Lang niet alles gaat goed maar over inspiratie heb ik weinig te klagen.

2006 Iedere week zorg ik één dag voor de tweeling en dat is zonder meer de beste dag van de week. Ik heb er nog geen slechte dag tussen gehad. Niets kan je voorbereiden op de golf van liefde die je overspoelt als je die twee kleine meisjes in je armen hebt.
In 2006 begin ik tevens met een nieuw experiment. Ik ontwerp al mijn schilderijen tegenwoordig in de computer. Ik maak prints van deze ontwerpen die ik naar China worden gestuurd. Daar zijn vele getalenteerde en uitstekend geschoolde schilders, die vroeger portretten van de communistische leiders maakten maar tegenwoordig hun brood verdienen met opdrachten uit het buitenland. Deze Chinese kunstenaars schilderen vervolgens mijn ontwerpen. De resultaten zijn verbluffend.
Datgene wat ik in 2005 nog vreesde, maar in 2006 al hoopte wordt waarheid: Caroline en ik worden allebei ontslagen. We trekken een mooie fles champagne open als we onze ontslagbrief krijgen. Mede dankzij een uitstekende ontslagregeling kunnen we allebei onze droom realiseren. Caroline zorgt een jaar voor de tweeling en ik besluit fulltime kunstenaar te worden. Ik huur in Delft een verdieping van een oud grachtenpand om daar mijn atelier en galerie in te vestigen. Een half jaar lang wordt het merendeel van mijn tijd in beslag genomen door het verbouwen van de galerie en het opzetten van mijn bedrijf. Zondag 5 november is de officiële opening.

2005 Mijn catalogus is niet de enige droom die in 2005 uitkomt: dit jaar zal een de meest ingrijpende jaren uit mijn leven worden. Een vijftal jaren heeft mijn leven feitelijk stil gestaan. In mei organiseer ik mijn eerste solo-expositie in galerie Artipico. De expositie is een succes, er komen veel bezoekers en er wordt goed verkocht. Zelf ben ik vooral blij dat mijn allerlaatste schilderij, een bewerking van een portret van Rembrandt in mijn eigen stijl, het beste in de smaak valt. Het is altijd stimulerend als mensen een nieuw ingeslagen weg waarderen. Ik besluit een hele serie klassieke bewerkingen te maken. Ik verdiep mij in de bibliotheek in de methoden van de oude meesters en zie dat mijn eigen techniek daarmee met sprongen vooruit gaat. Persoonlijk vind ik dat deze serie tot een van de hoogtepunten in mijn werk behoort.
Hetzelfde jaar krijgen we te horen dat P&O Nedlloyd wordt overgenomen door de Deense concurrent. Ik realiseer me onmiddellijk dat deze overname consequenties zal hebben voor mijn baan. Een driedaagse werkweek tegen het salaris dat ik daarmee verdien maken me bij voorbaat kansloos op een baan. Op diezelfde dag krijgen we bovendien te horen dat Caroline zwanger is van een tweeling. Lisa en Sophie worden 17 december geboren en zijn zonder enige twijfel de liefste, mooiste en leukste meisjes ter wereld.

2004
Nog altijd experimenteer ik volop met de mogelijkheden van de computer. Het toeleggen op steeds grotere formaten die de zeggingskracht van mijn schilderijen lijkt te vergroten is mijn nieuwste ontwikkeling.
Ik werk daarnaast hard aan een catalogus met daarin de beste schilderijen die ik de afgelopen tien jaar heb gemaakt. Bij ieder schilderij heb ik een beschrijving gemaakt: wat betekent het kunstwerk voor mij en hoe is het gemaakt. Verder vertel ik iets over het jaar waarin het gemaakt is. Dit maakt mijn catalogus een uniek en heel persoonlijk document. Begin 2005 komt hij uit waarmee ik een lang gekoesterde droom, het schrijven van een boek, in vervulling zie gaan. De reacties zijn heel enthousiast. Boekhandel Coelers in Schiebroek ruimt haar complete etalage voor me in om mijn boek te promoten.

2003 De computer maakt de revolutie mogelijk waar ik naar zoek. Digitale foto's bewerk ik met mijn PC tot schetsen voor schilderijen. Ik kan naar hartenlust experimenteren zonder dat het de vlotheid aantast. Bovendien verbeteren mijn achtergronden, tot dan toe vaak de achilleshiel van mijn schilderijen. De komische tragiek van mijn werk blijft aanwezig maar de voorstellingen worden realistischer. Op een expositie bij galerie Artipico in het najaar kan ik de eerste vruchten van mijn nieuwe werkwijze laten zien.

2002
Dit is een jaar van twijfels. Exposeren was altijd een belangrijke doelstelling en met het verwezenlijken valt een motivator weg. Bovendien realiseer ik me: wie niet bezig is geboren te worden is bezig om dood te gaan. Daarnaast ben ik op zoek naar een nieuwe stijl, een nieuwe manier van werken. Ik wil mijn fantasie terugbrengen in de werkelijkheid. Inmiddels ben ik een getrouwde man, kaal maar dat misstaat me niet, ik schrik me een rolberoerte als er buiten vuurwerk wordt afgestoken en als ik een Twix wil kopen vraag ik om een Raider.

2001 Mijn aanstelling bij P&O Nedlloyd wordt teruggebracht tot drie dagen. Dit brengt financiële rust en voorkomt de eenzaamheid van een fulltime kunstenaarsbestaan. Ik ben immers noch een avonturier, noch een einzelgänger. Bovendien stelt mijn werksituatie me in staat drie dagen per week in volmaakte vrijheid te kunnen schilderen. Voor het eerst zit er een zekere harmonie in mijn bestaan. Halverwege het jaar heb ik mijn eerste serieuze expositie. Galerie Artipico geeft me de gelegenheid om samen met drie andere kunstenaars een tiental schilderijen tentoon te stellen. De expositie is een groot succes.

2000 Caroline en ik kopen een huis in Schiebroek. Op zolder van het huis richt ik mijn atelier in. Het is een ruimte waar mijn romantische geest zich al snel thuis voelt: veel hout, jaren 30 stijl, een krakende vlizotrap. Twee dagen schilderen blijken al snel niet voldoende. Via Galerie Blik worden enkele van mijn kunstwerken gebruikt als decor bij Goede Tijden Slechte Tijden. Zelfs onder hypnose zal niemand het zich herinneren maar meer dan 1 miljoen mensen hebben fragmenten van mijn schilderijen gezien.

1999 Ik besluit dat schilderen de plaats in mijn leven moet krijgen die het verdient. Mijn carrière bij P&O Nedlloyd gaat in de ijskast. Met veel moeite lukt me om een 80% arbeidscontract te regelen, hetgeen me in staat stelt twee dagen per week te schilderen. Een loden last valt van mijn schouders en ik kan vrijer schilderen dan ooit tevoren. In mijn stijl vindt een markante koerswijziging plaats. Van met grove penseelstreken nageschilderde foto’s ga ik over op voorstellingen die rechtstreeks uit mijn fantasie komen. Hooguit enkele details zijn geïnspireerd op polaroids. Ik schilder met fijne runderharen penselen. Weliswaar is deze stijl veel tijdrovender, maar mijn nieuwe arbeidssituatie maakt deze werkwijze mogelijk. Voor het eerst exposeer ik in een galerie. Galerie Honingen gebruikt een van mijn kunstwerken voor haar Millenniumexpositie. Weliswaar betrof het een miezerig tafeltje dat onverkoopbaar bleek, het voelde als een begin.

1998
Onverwachts maak ik promotie bij P&O Nedlloyd. Met de toegenomen verantwoordelijkheden neemt ook de werkdruk toe. Ik moet lange dagen maken en kom vooral ‘s avonds weinig aan schilderen toe. Hoewel collega’s op mijn werk tevreden over me zijn ligt mijn hart er niet. Het zal niet mijn beste jaar worden wat schilderen betreft. Ik word in toenemende mate geconfronteerd met het feit dat er keuzes gemaakt moeten worden in het leven.

1997
Ik verhuis naar de Hoogstraat in centrum van Rotterdam waar Caroline en ik gaan samenwonen. Er is voldoende ruimte om daar een nieuw atelier in te richten. Het licht in mijn nieuwe werkruimte is aanzienlijk beter. Wel is de ruimte veel kleiner. Het heeft tot gevolg dat mijn schilderijen veel subtielere kleurverschillen vertonen en kleiner van formaat worden. Nog steeds zijn mijn schilderijen in belangrijke mate afhankelijk van bestaande foto’s maar steeds vaker gebruik ik mijn fantasie voor de invulling van de details.

1996
Een nieuwe depressie overschaduwt dit jaar maar heeft minder consequenties dan in 1993. Mijn besluit om een deeltijdopleiding te volgen aan de Kunstacademie in Rotterdam wordt gedwarsboomd door de toelatingscommissie. Deze is van mening dat mijn kunstenaarschap inmiddels al dermate ontwikkeld is dat de academie me weinig meer kan leren. Hoewel dit oordeel ruimte biedt voor ontmoedigende twijfel put ik er tot op de dag van vandaag motivatie uit.

1995
Voor het eerst neem ik deel aan een expositie in het Ocean Business centre in Rotterdam. Mijn schilderijen doen het goed tijdens deze expositie. Naast enkele verkopen wordt er ook een dubbelportret gestolen.

1994
Ik vervul 1001 baantjes om aan geld te komen. Halverwege het jaar ga ik werken bij P&O Containers. Bij dit bedrijf ontmoet ik Caroline, mijn huidige vrouw en de liefde van mijn leven. De vijf dagen die wij samen in Parijs doorbrengen zijn nog altijd de gelukkigste in mijn leven. Ze geeft me de kracht en de moed om te geloven in mijzelf. Mede geïnspireerd door de liefde bloeit het schilderen verder op. Ik betrek met mijn broer de zolder van een oude garage in Oud IJsselmonde waar we een atelier inrichten.

1993
Een absoluut rampjaar: een fatale liefde op een beeldschone maar meedogenloze dame is de brandende lont in het kruitvat. Als de kruitdampen zijn opgetrokken is er van mijn leven niet veel meer over dan een rokende puinhoop. Mijn hart is gebroken en ik worstel met een ernstigste depressie. De Eneco sluit enige weken de elektriciteit af en mijn huisbaas dreigt me op straat te zetten. Ik drink meer dan goed voor me is en ik besluit mijn doelloze studie economie te staken. Het eerste halfjaar schrijf ik met een vuur dat vermoedelijk mijn hele leven niet meer terug zal keren. Ik produceer meer dan vijfhonderd kantjes, waaronder een brief van 180 kantjes aan een vriend. 1993 markeert zowel het hoogtepunt als het einde van mijn schrijverscarrière. Na deze eruptie lijkt niets meer belangrijk genoeg om op te schrijven. Bovendien blijkt een handvol uitgevers dat ik mijn gedichten opstuur niet geïnteresseerd. Op het bijhouden van mijn logboeken na besluit ik te stoppen met het schrijven. Ik maak echter voor het eerst een schilderij waarin mijn talent als beeldend kunstenaar doorschemert; ik schilder een kruisigingtafereel op een verlaten strand van Schiermonnikoog. Het is een macaber maar treffend zelfportret.

1992
Het lezen van het verhaal Buiten IJ van Nescio, waarin twee dolzinnige, idealistische jongelingen een huisje betrekken in het afgelegen Schellingwou met het doel de wereld te gaan verbazen inspireert mijn broer en mij om een huis te huren op Schiermonnikoog. Het eiland is dan nog niet ontdekt door een paar miljoen ANWB-leden. Er zijn meer zeehonden dan toeristen. Vol vuur en in bittere kou maken we een week lang landschappen op de verlaten stranden. Het is voor mij een openbaring: de kiem van mijn beeldend kunstenaarschap wordt in deze week gezaaid. Mijn studie economie verloopt onverwachts voorspoedig. Ik slaag voor mijn doctoraal 1 en een nooit gewilde carrière in het zakenleven met stropdas en cognackleurige schoenen lonkt aan de horizon. Aan diezelfde horizon verschijnen ook donkere wolken.

1991
Ik slaag voor mij propedeuse economie. Mijn gedichten illustreer ik met kleine schetsjes in Oost-Indische inkt en waterverf. Om bij te verdienen werk ik in de Horeca en ik kan me weer veroorloven van tijd tot tijd te schilderen. In Rotterdam verhuis ik van het vervallen maar charismatische Oude Westen naar het meer studentikoze Kralingen, waar veel van mijn vrienden wonen. Het zal een gelukzalig jaar worden: een roes waarin de zomer eeuwig leek te duren en ikzelf onsterfelijk ben.

1990 Dit jaar ontdek ik het Rotterdamse uitgaansleven, waar de eerste houseparty’s worden georganiseerd. Voor het eerst voel ik mij thuis in de tijd waarin ik leef. Ik schrijf met hart en ziel maar de resultaten kunnen me maar matig bekoren. Verschillende malen maak ik een aanzet tot een boek maar wat ik wil schrijven lijkt zich niet door woorden te laten vangen. Sommigen van mijn gedichten hebben wel die kwaliteit, maar mijn humor kan ik er niet in kwijt.

1989 Ik besluit alsnog mij serieus op mijn studie te storten. Aanvankelijk gaat het uiterst moeizaam. Ik leef volkomen afgezonderd, zonder telefoon, zonder televisie. Mijn contacten met de buitenwereld komen voornamelijk tot stand via briefwisselingen.

1988 Na uitgeloot te zijn voor een studie Nederlands aan de universiteit van Leiden besluit ik economie te gaan studeren aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam. Een rampzalige keuze, ik heb me er nooit een seconde thuis gevoeld. Het eerste jaar kom ik er precies 1 keer om me in te schrijven. De rest van het jaar sluit ik me op om mij te concentreren op de klassieke wereldliteratuur en het schrijven van gedichten. Schilderen is te kostbaar; ik doe het slechts sporadisch.

1987
Ik verkoop mijn eerste schilderij, een gek in een dwangbuis die in de gevangenis zit en door een onmogelijk klein raampje naar buiten kijkt. Het wordt blijkbaar tijd om op kamers te gaan.

1986 Ik maak mijn eerste schilderijen. Mijn stijl loopt uiteen van een soort suprematisme tot aan een beklemmend realisme. Daarnaast schrijf ik mijn eerste gedichten en korte verhalen.

1985 In dit jaar ga ik zonder mijn ouders op vakantie. Samen met mijn broer vertrek ik naar Parijs, waar ik in het Centre de Pompidou de moderne beeldende kunst ontdek. Picasso is mijn grote held, uren heb ik verbijsterd voor schilderijen als de Minotaurus en le Rocking Chair gestaan. Er ging een wereld voor me open.

1974 Mijn oudste herinneringen dateren uit dit jaar. De finale van het WK-voetbal is er een van. Voor het eerst voelde ik teleurstelling over een gebeurtenis die niet direct op mijzelf betrekking had. Mijn jeugd is verder zo gelukkig verlopen dat het een wonder is dat ik kunstenaar geworden ben. Het was een jeugd als ieder andere Nederlandse jongen. Ik droomde ervan profvoetballer te worden, de puberteit was verwarrend en beschamend, de stad waar ik woonde was groen, warm en veilig. Ik kan me niet onttrekken aan de idee dat de jaren na mijn achttiende oneindig veel meer aan mijn kunstenaarschap hebben bijgedragen dan de jaren ervoor. Zelfs mijn leraren waren niet lelijk genoeg om terug te keren in mijn schilderijen. Ik ben pas een mens geworden toen mijn jeugd voorbij was.

1969 Ik ben geboren op 20 april in Rotterdam. Tegenwoordig woon ik nauwelijks 500 meter van de plaats waar ik geboren ben. Hemelsbreed heb ik het niet ver geschopt.

© copyright René Jacobs 2014

Deze website is gebouwd door Geenen Web design